A B C D E F
G H I J K L M 

Total read books on site:
more than 10 000

You can read its for free!


Text on one page: Few Medium Many
Vere neniam -- tiam.

ARNHOLM
Wangel estas ja ĝentila. Honesta. Kore bonvola al ĉiuj homoj --

ELLIDA
(varme kaj kore) Jes, li vere estas!

ARNHOLM
-- sed ŝajnas al mi, ke li estas tiel ege malsimila al vi.

ELLIDA
Vi pravas. Li ja estas.

ARNHOLM
Nu, sed kiel okazis? Kiel okazis!

ELLIDA
Ho kara Arnholm, ne demandu min pri tio. Mi ne kapablas klarigi la
aferon. Kaj se mi povus, vi ne kapablus percepti kaj kompreni eĉ
eron el tio.

ARNHOLM
Hm --. (iomete pli mallaŭte) Ĉu vi iam konfidis ion pri mi al via
edzo? Mi kompreneble aludas al la vana paŝo, -- al kiu mi lasis min
ravi.

ELLIDA
Ne. Ĉu vi tion pensus? Neniun vorton mi diris al li pri -- pri tio
al kio vi aludas.

ARNHOLM
Mi ĝojas. Ĉar premis min la penso ke --

ELLIDA
Vi tute ne bezonas. Mi nur diris al li la veron, ke mi multe ŝatis
vin, kaj ke vi estis la plej fidela kaj bona amiko por mi tie
ekstere.

ARNHOLM
Dankon. Sed diru nun, -- kial vi neniam skribis al mi post mia
forvojaĝo?

ELLIDA
Mi pensis, ke eble dolorigus al vi aŭdi ion de iu, kiu -- kiu ne
povis proksimiĝi al vi tiel, kiel vi deziris. Estus ja rekte reŝiri
ion embarasan, mi pensis.

ARNHOLM
Hm --. Jes, jes, vi certe pravas.

ELLIDA
Sed kial vi mem neniam skribis?

ARNHOLM
(rigardas ŝin kaj ridetas duone riproĉe) Mi? Fari la komencon?
Eble suspektigi min por enkonduki ion novan. Post rifuzo tia, kian mi
spertis?

ELLIDA
Ho ne, mi ja bone komprenas. -- Ĉu vi neniam poste pensis pri alia
rilato?

ARNHOLM
Neniam. Mi restas fidela al miaj memoroj.

ELLIDA
(duone ŝercante) Ho, ĉu! Forpelu la malnovajn, tristajn memorojn.
Vi prefere devus pensi fariĝi feliĉa edzo, mi opinias.

ARNHOLM
Do devus baldaŭ okazi, sinjorino Wangel. Memoru ke, -- mi ja jam
atingis la trideksepan, verdire.

ELLIDA
Nu, ja, des pli da kaŭzo por vi rapidi. (Ŝi iomete silentas, poste
diras serioze kaj mallaŭte) Sed aŭskultu nun, kara Arnholm, -- mi
nun diru al vi ion, kion mi tiam ne kapablus eldiri, eĉ se mia vivo
estus en veto.

ARNHOLM
Kio do tio estas?

ELLIDA
Kiam vi faris -- la vanan paŝon, kiel vi ĵus diris, -- tiam mi ne
_kapablis_ respondi al vi alimaniere ol mi faris.

ARNHOLM
Mi scias. Vi nur havis bonan amikecon por oferti al mi. Mi ja scias.

ELLIDA
Sed vi ne scias, ke mia tuta animo kaj ĉiuj miaj pensoj estis tiam
en alia loko.

ARNHOLM
Tiam!

ELLIDA
Jes, ĝuste.

ARNHOLM
Sed tio ja ne eblas! Vi eraras pri la tempo! Mi opinias, ke tiam vi
eĉ ne konis sinjoron Wangel.

ELLIDA
Mi ne parolas pri Wangel.

ARNHOLM
Ne Wangel? Sed tiam, -- ekstere en Skjoldvik --. Mi ne memoras unu
solan homon tie, kiun mi opinius povus kapti vian atenton.

ELLIDA
Ne, ne, -- mi kredas. Ĉar ĉio estis tute freneza.

ARNHOLM
Sed rakontu do al mi pri tio ĉi!

ELLIDA
Ho, sufiĉas ja, ke vi scias, ke tiam mi estis jam ligita. Kaj nun vi
ja scias.

ARNHOLM
Kaj se vi tiam ne estus ligita?

ELLIDA
Kio do?

ARNHOLM
Ĉu via respondo al mia letero estus alia.

ELLIDA
Kiel mi povas scii? Kiam Wangel venis, la respondo estis ja alia.

ARNHOLM
Pro kio do diri al mi, ke vi estis ligita?

ELLIDA
(ekstaras kvazaŭ en timo kaj maltrankvilo) Ĉar mi bezonas iun al
kiu konfidi min. Ne, ne, sidu.

ARNHOLM
Via edzo do nenion scias pri la afero?

ELLIDA
Mi unue konfesis al li, ke mia animo iam estis en alia loko. Ion pli
li ne postulis scii. Kaj ni poste neniam tuŝis la aferon. Funde
estis ja nur frenezaĵo. Kaj rompiĝis ja baldaŭ -- iamaniere.

ARNHOLM
(ekstaras) Nur iamaniere? Ne tute!

ELLIDA
Jes, jes, certe! Ho, Dio, kara Arnholm, tute ne estas kiel vi imagas.
Estas io tute nekomprenebla. Mi ne scias kiel mi povus tion rakonti.
Vi nur opinius, ke mi estus malsana. Aŭ ke mi estus tute freneza.

ARNHOLM
Kara sinjorino, -- nun vi vere devas plene eldiri.

ELLIDA
Nu ja! Mi provos. Kiel povos vi, prudenta homo, klarigi al vi, ke --
(rigardas eksteren kaj interrompas) Atendu ĝis poste. Jen vizitanto
venas.

(_Lyngstrand_ venas sur la vojo de maldekstre kaj iras en la
ĝardenon. Li havas floron en la butontruo kaj portas grandan belan
bukedon, volvitan per papero kaj silka rubando. Li haltas kaj hezitas
iom necerta ĉe la verando.)

ELLIDA
(el la laŭbo) Ĉu la knabinojn vi serĉas, sinjoro Lyngstrand?

LYNGSTRAND
(turnas sin) Ho, la sinjorino jen? (salutas kaj proksimiĝas)
Tiel ne estas. Ne la fraŭlinojn, sed vin mem, sinjorino Wangel.
Vi ja permesis al mi veni por viziti vin --

ELLIDA
Jes, certe mi faris. Vi estas ĉiam bonvena.

LYNGSTRAND
Multan dankon. Kaj ĉar tiel feliĉe okazas, ke estas solenaĵo en la
domo hodiaŭ --

ELLIDA
Nu, tion vi scias?

LYNGSTRAND
Jes, ja. Kaj tial mi volis permesi al mi donaci al sinjorino Wangel
ĉi tiun --

(Li kapsalutas kaj etendas la bukedon.)

ELLIDA
(ridetas) Sed kara sinjoro Lyngstrand, ĉu ne estas pli bone doni
viajn belajn florojn al lernejestro Arnholm mem? Ĉar estas ja vere
li, kiu --

LYNGSTRAND
(rigardas al ambaŭ necerte) Pardonu, -- sed mi ne konas tiun
fremdan sinjoron. Estas nur -- Mi venas pro la datreveno, sinjorino.

ELLIDA
Datreveno? Vi eraras, sinjoro Lyngstrand. Ne estas datreveno en la
domo hodiaŭ.

LYNGSTRAND
(ridetas intime) Ho, mi ja scias. Sed mi ne pensis ke estu tiel
sekrete.

ELLIDA
Kion vi scias?

LYNGSTRAND
Ke estas la dat -- la datreveno de la sinjorino.

ELLIDA
Mia?

ARNHOLM
(rigardas ŝin demande) Hodiaŭ? Ne, certe ne.

ELLIDA
(al _Lyngstrand_) Kial vi tiel pensas?

LYNGSTRAND
Fraŭlino Hilde malkovris tion. Mi preterpasis iom pli frue hodiaŭ.
Kaj mi demandis al la fraŭlinoj, kial ili tiel bele ornamas per
floroj kaj flagoj --

ELLIDA
Nu bone?

LYNGSTRAND
-- kaj fraŭlino Hilde respondis: Jes, ĉar hodiaŭ estas la
datreveno de -- de patrino.

ELLIDA
De patrino --! Nu tiel.

ARNHOLM
Aha! (Li kaj _Ellida_ rigardas sin reciproke kompreneme.) Jes, ĉar
la juna sinjoro do tion scias, sinjorino Wangel --

ELLIDA
(al _Lyngstrand_) Jes, ĉar vi ja nun tion scias --

LYNGSTRAND
(denove ofertas la bukedon) Permesu al mi gratuli --

ELLIDA
(akceptas la florojn) Koran dankon al vi. -- Bonvolu sidiĝi
momenton, sinjoro Lyngstrand.

(_Ellida_, _Arnholm_ kaj _Lyngstrand_ eksidas en la laŭbo.)

ELLIDA
Tio ĉi -- pri mia datreveno -- devus esti sekreto, sinjoro
lernejestro.

ARNHOLM
Devus, mi komprenas. Ne devus esti por ni neinformitaj.

ELLIDA
(metas la bukedon flanken) Ne, ĝuste tiel. Ne por la neinformitaj.

LYNGSTRAND
Mi do eĉ ne diros al iu vivanta homo.

ELLIDA
Ho, ne tiel grave. -- Sed kiel vi nun fartas? Vi aspektas pli sane
nun ol antaŭe.

LYNGSTRAND
Jes, ankaŭ mi kredas, ke mi saniĝos. Kaj venontan jaron, se mi
povos iri suden --

ELLIDA
Kaj tion vi povos, diras la knabinoj.

LYNGSTRAND
Jes, ĉar en Bergen mi havas bonfaranton, kiu protektas min. Kaj li
promesis helpi min venontan jaron.

ELLIDA
Kiel vi kontaktiĝis al li?

LYNGSTRAND
Ho, feliĉa okazo. Ĉar iun fojon mi estis maristo sur unu el liaj
ŝipoj.

ELLIDA
Ĉu vere? Vi do tiam ŝatis la maron?

LYNGSTRAND
Ne, tute ne. Sed kiam mia patrino mortis, mia patro ne volis lasi min
nenifari hejme ĉe si. Kaj li farigis min maristo. Ni pereis en la
Angla Kanalo survoje hejmen. Kaj estis ja bone por mi.

ARNHOLM
Kiel bone, vi diras?

LYNGSTRAND
Jes, ĉar per tiu pereo mi ricevis la difekton. En la brusto. Mi
longe kuŝis en la malvarma akvo, antaŭ ol ili savis min. Kaj tiam
mi ja devis forlasi la maron. -- Jes, vere estis granda feliĉo.

ARNHOLM
Ĉu, vi trovas?

LYNGSTRAND
Jes. Ĉar la difekto ne estas vere danĝera. Kaj nun mi povos fariĝi
skulptisto, kion mi ege deziras. Imagu -- povi modli la delikatan
argilon, kiu tiel cedeme formiĝas inter la fingroj!

ELLIDA
Kaj kion volas vi do modli? Ĉu marvirojn kaj marvirinojn? Aŭ ĉu
antikvajn vikingojn?

LYNGSTRAND
Ne, tiaĵojn ne. Kiam mi estos progresinta, mi provos fari grandan
verkon. Grupon, kiel oni tion nomas.

ELLIDA
Nu jes, -- sed kion tiu grupo reprezentu?

LYNGSTRAND
Ho, devus esti io kion mi mem travivis.

ARNHOLM
Jes, jes, -- tenu vin al tio.

ELLIDA
Sed kio tio do estus?

LYNGSTRAND
Jes, mi imagas, ke estu juna marista edzino, kiu kuŝas maltrankvila
dormante. Kaj ŝi ankaŭ sonĝas. Mi certas, ke mi povos realigi, ke
ŝi sonĝas.

ARNHOLM
Ĉu ne estu pli?

LYNGSTRAND
Jes, ankaŭ alia figuro. Iu estaĵo por nomi ĝin. Estu ŝia edzo,
al kiu ŝi ne estis fidela, dum li estis for. Kaj li dronis en la
maro.

ARNHOLM
Kiel, dronis --?

ELLIDA
Li dronis?

LYNGSTRAND
Jes. Li dronis dum vojaĝo. Sed okazas la strangaĵo, ke li tamen
revenas hejmen. Estas dumnokte. Kaj nun li staras tie apud ŝia lito
rigardante ŝin. Li staru malsekega, kvazaŭ homo ĵus eltirita el la
maro.

ELLIDA
(klinas sin malantaŭen en la seĝo) Vere stranga imago. (fermas la
okulojn) Mi vive bildigas tion antaŭ mi.

ARNHOLM
Sed je sankta nomo, sinjoro -- sinjoro --! Vi ja diris, ke estu io,
kion vi mem travivis.

LYNGSTRAND
Jes, jes, -- Mi travivis tion ĉi. Iamaniere do.

ARNHOLM
Travivis, ke morta viro --?

LYNGSTRAND
Nu ja, mi ne diras tiel korpe travivis. Ne reale, vi komprenu. Sed
tamen --

ELLIDA
(vigle, streĉe) Rakontu ĉion kion vi scias kaj povas! Pri tio mi
devas ĉion scii.

ARNHOLM
(ridetas) Jes, tio devas ja esti io por vi. Tiaĵo kun mara etoso.

ELLIDA
Kiel do estis, sinjoro Lyngstrand?

LYNGSTRAND
Jes, tiel ke kiam ni velus hejmen kun la brigo el urbo nomita
Halifax, ni devis postlasi la laborestron en la malsanulejo tie. Ni
dungis usonanon anstataŭe. Tiu nova laborestro --

ELLIDA
La usonano?

LYNGSTRAND
-- jes; li ricevis de la estro amaseton da gazetoj, kiun li ĉiame
legadis. Ĉar li volis lerni la norvegan, li diris.

ELLIDA
Nu! Kaj sekve!

LYNGSTRAND
Iun vesperon en terura vetero. Ĉiuj viroj sur la ferdeko. Escepte la
laborestro kaj mi. Ĉar li estis tordinta la piedon, kaj ne povis
stari sur ĝi. Kaj ankaŭ mi estis malsana kaj kuŝis. Ja, li do
sidis tie en la kajuto denove legante unu el la malnovaj gazetoj --

ELLIDA
Jes! Jes!

LYNGSTRAND
Sed dum li tie sidas, mi aŭdas kvazaŭ hurlon el li.



Pages: | Prev | | 1 | | 2 | | 3 | | 4 | | 5 | | 6 | | 7 | | 8 | | 9 | | 10 | | 11 | | 12 | | 13 | | 14 | | 15 | | Next |

N O P Q R S T
U V W X Y Z 

Your last read book:

You dont read books at this site.