A B C D E F
G H I J K L M 

Total read books on site:
more than 10 000

You can read its for free!


Text on one page: Few Medium Many
Produced by Andrew Sly





Noto de tekstpreparulo:
En ĉi tiu teatraĵo, la tradukisto uzas komencemajuskla “Vi” por
signifi norvega formala alparola pronomo.



HENRIK IBSEN

LA KOLONOJ DE LA SOCIO

Dramo en kvar aktoj

(Samfundets støtter 1877)

Tradukis: Odd Tangerud

Eldonejo JEC Scandinavia a/s
Postboks 54
N - 3401 Lier
Tel 32 85 50 03
Fax 32 85 50 82

ISBN 82 91 707-52-9



LA KOLONOJ DE LA SOCIO

ROLOJ:

KONSULO BERNICK.
SINJORINO BERNICK, lia edzino.
OLAF, ilia filo, 13 jara.
FRAŬLINO BERNICK, fratino de la konsulo.
JOHAN TØNNESEN, pli juna frato de sinjorino Bernick.
FRAŬLINO HESSEL, ŝia pli aĝa duonfratino.
HILMAR TØNNESEN, kuzo de sinjorino Bernick.
ADJUNKTO RØRLUND.
GRANDKOMERCISTO RUMMEL.
KOMERCISTO VIGELAND.
KOMERCISTO SANDSTAD.
DINA DORF, juna knabino en la domo de la konsulo.
PLENRAJTIGITO KRAP.
ŜIPKONSTRUISTO AŬNE.
LA EDZINO DE GRANDKOMERCISTO RUMMEL.
LA EDZINO DE POŜTESTRO HOLT.
LA EDZINO DE DOKTORO LYNGE.
FRAŬLINO RUMMEL.
FRAŬLINO HOLT.
BURĜOJ kaj ALIAJ LOĜANTOJ, FREMDAJ MARISTOJ, PASAĜEROJ
sur VAPORŜIPO k.t.p.


(La agado okazas en la domo de konsulo _Bernick_ en eta norvega
ĉemara urbo.)




UNUA AKTO


(Spaca ĝarden-salono en la domo de _konsulo Bernick_. Maldekstre en
la antaŭo pordo kondukas al la ĉambro de la konsulo; pli malantaŭe
en la sama muro estas simila pordo. Meze sur la kontraŭa pordo estas
pli granda enir-pordo. La fona muro estas preskaŭ tute el spegula
vitro kun malferma pordo al larĝa ĝarden-ŝtuparo, super kiu estas
etendita sunŝirmilan velon. Sube de la ŝtuparo vidiĝas parto de la
ĝardeno, enkadrigita de krado kun mallarĝa enir-pordego. Ekstere
kaj laŭ la krado laŭas strato, kies kontraŭa flanko havas
malgrandajn hele-koloritajn lignajn domojn. Estas somero kaj varma
sunbrilo. Kelkaj homoj foje preterpasas en la strato; oni haltas kaj
interparolas; fariĝas komerco en vendejo situanta ĉe la angulo
k.t.p.)

(Ene en la ĝardena salono sidas ĉirkaŭ tablo aro da sinjorinoj.
Meze antaŭ la tablo sidas _sinjorino Bernick_. Ĉe ŝia maldekstra
flanko sidas _sinjorino Holt_ kun _filino_, kaj laŭvice _sinjorino
Rummel_ kaj _fraŭlino Rummel_. Dekstre de _sinjorino Bernick_
sidas _sinjorino Lynge, fraŭlino Bernick_ kaj _Dina Dorf_. Ĉiuj
sinjorinoj estas okupataj pri manlaboro. Sur la tablo kuŝas grandaj
amasoj da duone pretigitaj kaj prettonditaj linaĵoj kaj aliaj
vestaĵoj. Pli fone, ĉe malgranda tablo sur kiu staras du florpotoj
kaj glaso da suker-akvo, sidas _adjunkto Rørlund_ legante el libro
ore randita, tamen tiel ke nur opaj vortoj aŭdiĝas de la publiko.
Ekstere en la ĝardeno kuras _Olaf Bernick_ ĉirkaŭe pafante al celo
per arko.)

(Post momento venas _ŝipkonstruisto Aŭne_ kviete enen tra la pordo
dekstre. Okazas ioma interrompiĝo de la legado; _sinjorino Bernick_
kapsignas al li kaj montras al la pordo maldekstre. _Aŭne_ trankvile
iras tien kaj frapas kelkajn fojojn sur la pordon de la konsulo
kviete kaj kun interspacoj. _Plenrajtigito Krap_, kun ĉapelo en la
mano kaj paperoj sub la brako venas el tiu ĉambro.)

PLENRAJTIGITO KRAP
Ĉu estas vi, kiu frapas?

ŜIPKONSTRUISTO AŬNE
La konsulo serĉas min.

PLENRAJTIGITO KRAP
Li faris; sed ne povas akcepti Vin; li transdonis al mi — —

ŜIPKONSTRUISTO AŬNE
Al Vi? Mi preferus — —

PLENRAJTIGITO KRAP
— — transdonis al mi diri, ke Vi devas ĉesi pri tiuj sabat-tagaj
prelegoj por la laboristoj.

ŜIPKONSTRUISTO AŬNE
Ĉu? Mi pensis ke mi povus uzi mian libertempon — —

PLENRAJTIGITO KRAP
Vi ne devas uzi Vian libertempon por fari la laboristojn sentaŭgaj
en la labortempo. Lastan sabaton Vi parolis pri la damaĝo, kiun la
laboristoj ricevus de niaj novaj maŝinoj kaj de la nova labormetodo
en la ŝipfarejo. Kial Vi tion faras?

ŜIPKONSTRUISTO AŬNE
Tion mi faras por subteni la socion.

PLENRAJTIGITO KRAP
Strange! La konsulo diras, ke tio estas soci-disrompo.

ŜIPKONSTRUISTO AŬNE
Mia socio ne estas tiu de la konsulo, sinjoro plenrajtigito! Kiel
estro de la laborista asocio mi devas — —

PLENRAJTIGITO KRAP
Vi unue kaj ĉefe estas laborestro de la ŝipfarejo de konsulo
Bernick. Vi unue kaj ĉefe faru Vian devon al la socio, kiu nomiĝas
la firmao de konsulo Bernick; ĉar estas de _tiu_ ke ni ĉiuj vivas.
— Jes, nun Vi scias kion la konsulo dirus al Vi.

ŜIPKONSTRUISTO AŬNE
La konsulo ne estus tion _tiel_ dirinta, sinjoro plenrajtigito! Sed
mi ja komprenas kiun mi povas danki por tio ĉi. Estas la damnita
usona averiulo. Tiuj homoj volas progresigi la laboron, kiel ili
kutimiĝis tie transe, kaj tio —

PLENRAJTIGITO KRAP
Nu ja, nu ja; mi ne povas lasi min tiriĝi enen en detalojn. Nun Vi
konas la opinion de la konsulo; jen sufiĉe! Bonvolu returni al
la farejo; certe bezoniĝas; mi baldaŭ mem venos. — Pardonu
sinjorinoj!

(Li salutas kaj eliras tra la ĝardeno kaj malsupren laŭ la strato.
_Ŝipkonstruisto Aŭne_ eliras silente dekstre. La _adjunkto, _kiu
dum la pasinta mallaŭta interparolo daŭrigis la legadon, baldaŭ
poste finlegis la libron, kaj batfermas ĝin.)

ADJUNKTO RØRLUND
Jen, miaj karaj aŭskultantinoj, pri tio finite.

SINJORINO RUMMEL
Oh, kia instruplena rakonto!

SINJORINO HOLT
Kaj kun bona moralo!

SINJORINO BERNICK
Tia libro vere donas multon pripensindan.

ADJUNKTO RØRLUND
Ho jes; ĝi estas bonfara kontraŭeco al tio, kion ni bedaŭrinde
ĉiutage povas vidi, kaj en gazetoj kaj en periodaĵoj. Ĉi tiu
ŝminkita eksteraĵo, kiun la grandaj socioj vidigas, — kion ĝi
vere kaŝas? Vantecon kaj putrecon, se mi povas min tiel esprimi.
Neniu morala fundamento sub la piedoj. Per unu vorto, — ili estas
kalkumitaj tombejoj, tiuj grandaj socioj nuntempe.

SINJORINO HOLT
Jes tutcerte.

SINJORINO RUMMEL
Ni ja nur bezonas rigardi al la usona ŝipanaro, kiu nun troviĝas
ĉi tie.

ADJUNKTO RØRLUND
Nu, pri tia kanajlaro el la homaro mi ne degnas paroli. Sed eĉ en la
plej altaj tavoloj, kiel statas _tie_? Dubo kaj fermanta maltrankvilo
en ĉiuj lokoj; malpaco en la animoj kaj necerteco en ĉiuj rilatoj.
Kiel ja estas subfosita la familia vivo tie? Kiel ja esprimas sin
aŭdacaj deziroj renversi eĉ la plej gravajn verojn?

DINA
(sen suprenrigardi) Tamen ĉu ne ankaŭ multaj grandaj faroj okazas?

ADJUNKTO RØRLUND
Grandaj faroj —? Mi ne komprenas —

SINJORINO HOLT
(surprizita) Sed, Dio, Dina —!

SINJORINO RUMMEL
(sammomente) Tamen, Dina, kiel Vi do povas —?

ADJUNKTO RØRLUND
Mi opinias ke ne estus sane se tiaj faroj trovis enlason ĉe ni. Ne,
ni ĉi-hejme devas danki al Dio, ke statas ĉe ni kiel estas. Certe
kreskas fiherboj inter la tritiko ankaŭ ĉi tie, bedaŭrinde; sed
ĝin ni sincere klopodas sarki plej eble bone. Gravas ke ni tenu la
socion pura, miaj sinjorinoj, — teni ekstere ĉion tion neprovitan,
kiun senpacienca tempo volas trudi al ni.

SINJORINO HOLT
Kaj el tio bedaŭrinde troviĝas pli ol sufiĉe.

SINJORINO RUMMEL
Jes, pasintan jaron pendis de hareto, ke ni ricevus fervojon al la
urbo.

SINJORINO BERNICK
Nu, tion ja Karsten sukcesis malhelpi.

ADJUNKTO RØRLUND
La providenco, sinjorino Bernick. Vi povas esti certa, ke Via edzo
estis ilo en la mano de iu pli alta, kiam li rifuzis okupiĝi pri tiu
kaprico.

SINJORINO BERNICK
Kaj tamen li spertis sufiĉe da malico el la gazetoj. Sed ni tute
forgesas danki Vin, sinjoro adjunkto. Vere estas tre afable de Vi, ke
Vi oferas tiom da tempo por ni.

ADJUNKTO RØRLUND
Ho nu, nun dum la lerneja ferio —

SINJORINO BERNICK
Ja, ja, tamen estas ja ofero, sinjoro adjunkto.

ADJUNKTO RØRLUND
(lokigas sian seĝon pli proksimen.) Ne parolu pri tio, kara
sinjorino. Ĉu Vi mem ne faras oferon por la bona afero? Kaj ĉu Vi
ĝin ne donas ĝoje? Tiuj morale koruptitaj, por kies plibonigo Vi
laboras, estas rigardendaj kiel vunditaj soldatoj sur batalkampo;
Vi, karaj sinjorinoj estas la diakoninoj, la kompatemaj fratinoj,
kiuj ŝirkolektas ĉarpion por tiuj malfeliĉaj vunditoj, metas la
bandaĝon milde sur la vundon, kuracas kaj sanigas ilin —

SINJORINO BERNICK
Certe estas granda donaco de graco vidi ĉion en tia bela lumo.

ADJUNKTO RØRLUND
Multo estas denaska tiurilate; sed multo eblas esti akirata. Gravas
vidi la aferojn en la lumo de sincera vivotasko. Jes, kion nun Vi
diras, fraŭlino Bernick? Ĉu Vi ne trovis kvazaŭ pli sekuran
fundamenton kiam Vi oferis vin al la tasko instrui?

FRAŬLINO BERNICK
Aĥ, mi ne scias kion respondi. Ofte kiam mi iras tie en la lerneja
ĉambro, mi deziras esti ege fore sur la sovaĝa maro.

ADJUNKTO RØRLUND
Nu aŭdu, estas la malkvieto, kara fraŭlino. Sed kontraŭ tiaj
maltrankvilaj gastoj oni devas fermi la pordon. La sovaĝa maro, —
tion Vi kompreneble ne pensas litere; Vi pensas pri la granda ondanta
homa socio, kie multaj submergiĝas. Kaj ĉu Vi vere tiom alte
taksas la vivon, kiun Vi aŭdas zumi kaj brui ekstere? Rigardu
nur la straton. Tie la homoj iras en la sunbrulo, ŝvitantaj kaj
baraktantaj kun siaj etaj aferoj. Por ni vere estas pli kontentige
sidi malvarmete ĉi tie interne turnante la dorson al tiu flanko,
de kie venas la perturbo.

FRAŬLINO BERNICK
Jes, Dio, vi ja eble tute pravas —

ADJUNKTO RØRLUND
Kaj en domo kia tiu ĉi, — en bona kaj pura hejmo, kie la familia
vivo montras sin en la plej bela aspekto, — kie paco kaj konkordo
regas — — (al _sinjorino Bernick_) Al kio Vi aŭskultas, sinjorino?

SINJORINO BERNICK
(turnita al la plej antaŭa pordo maldekstre) Kiel laŭtvoĉaj ili
fariĝas tie interne.

ADJUNKTO RØRLUND
Ĉu io aparte okazas?

SINJORINO BERNICK
Mi ne scias. Mi aŭdas ke estas iuj ene ĉe mia edzo.

(_Hilmar Tønnesen_, kun cigaro en la buŝo, envenas tra la pordo
dekstre, sed haltas je la vido de tiom da sinjorinoj.)

HILMAR TØNNESEN
Ho, pardonu — (volas retiri sin)

SINJORINO BERNICK
Ne, Hilmar, proksimu do; vi ne ĝenas. Ĉu vi ion volas?

HILMAR TØNNESEN
Ne, mi nur volis enrigardi. Saluton, sinjorinoj. (al _sinjorino
Bernick_) Nu, kio do fariĝos?

SINJORINO BERNICK
Pri kio?

HILMAR TØNNESEN
Bernick estas ja kunvokinta kunvenon.

SINJORINO BERNICK
Ĉu?



Pages: | 1 | | 2 | | 3 | | 4 | | 5 | | 6 | | 7 | | 8 | | 9 | | 10 | | 11 | | 12 | | 13 | | 14 | | 15 | | 16 | | 17 | | 18 | | Next |

N O P Q R S T
U V W X Y Z 

Your last read book:

You dont read books at this site.