A B C D E F
G H I J K L M 

Total read books on site:
more than 10 000

You can read its for free!


Text on one page: Few Medium Many
La
paŝon kiun mi por la bono de Dina decidis fari, povas libere esti
konigata al nia tuta komunumo. Mi nutras la certan esperon, ke ĝi ne
miskompreniĝas. Sed nun, sinjorino, mi opinias ke plej bone estas,
ke ni konduku ŝin de ĉi tie, kaj provu redoni trankvilon kaj
ekvilibron en ŝian animon.

SINJORINO BERNICK
Jes, venu. Oh Dina, kia feliĉo por vi!

(Ŝi kondukas _Dina_ eksteren maldekstre; _adjunkto Rørlund_ sekvas
ilin.)

FRAŬLINO BERNICK
Adiaŭ, Johan! (Ŝi eliras.)

HILMAR TØNNESEN
(ĉe la ĝardena pordo) Hm — jen priparolindaĵo —

FRAŬLINO HESSEL
(kiu sekvis _Dina_ per la okuloj) Ne perdu kuraĝon, knabo! Mi restos
kaj atentos pri la pastoro. (Ŝi eliras dekstre.)

KONSULO BERNICK
Johan, nun vi ne forvojaĝos per “Indian Girl”.

JOHAN TØNNESEN
Ĝuste nun.

KONSULO BERNICK
Sed vi do ne revenos?

JOHAN TØNNESEN
Mi revenos.

KONSULO BERNICK
Post tio ĉi? Kion vi volas ĉi tie post tiu okazaĵo?

JOHAN TØNNESEN
Venĝi min al vi ĉiuj; kraŝi plej eble multajn el vi.

(Li eliras dekstre. _Komercisto Vigeland_ kaj _plenrajtigito Krap_
venas de la ĉambro de la konsulo.)

KOMERCISTO VIGELAND
Nun fine, la paperoj estas en ordo, sinjoro konsulo.

KONSULO BERNICK
Bone, bone —

PLENRAJTIGITO KRAP
(mallaŭte) Kaj do estas fikse decidite, ke “Indian Girl” forvelos
morgaŭ.

KONSULO BERNICK
Ĝi forvelos.

(Li iras en sian ĉambron. _Komercisto Vigeland_ kaj _plenrajtigito
Krap_ eliras dekstre. _Hilmar Tønnesen_ volas sekvi ilin, sed
samtempe _Olaf_ metas la kapon singarde elen tra la pordo maldekstre.)

OLAF
Onklo! Onklo Hilmar!

HILMAR TØNNESEN
Uf, ĉu estas vi? Kial vi ne restas supre? Vi ja estas en aresto.

OLAF
(paŝon antaŭen) Tŝŝ! Onklo Hilmar, ĉu vi scias novaĵon?

HILMAR TØNNESEN
Jes, mi scias, ke vi bastoniĝis hodiaŭ.

OLAF
(rigardas minace al la ĉambro de la patro) Li ne batos min pli ofte.
Sed ĉu vi scias, ke onklo Johan forvelos morgaŭ kun la usonanoj?

HILMAR TØNNESEN
Kiel tio koncernas vin? Irigu vin supren.

OLAF
Eble ankaŭ mi iam faros bizon-ĉasadon, onklo.

HILMAR TØNNESEN
Babilaĉo; tia malkuraĝulo, kiel vi —

OLAF
Nu, atendu nur; vi certe scios ion morgaŭ!

HILMAR TØNNESEN
Stultulo!

(Li iras eksteren tra la ĝardeno, _Olaf_ reen kuras en sian
ĉambron, kaj fermas la pordon, kiam li vidas _plenrajtigiton Krap_,
venanta de dekstre.)

PLENRAJTIGITO KRAP
(iras al la pordo de la konsulo kaj malfermas ĝin duone) Pardonu
ke mi denove venas, sinjoro konsulo; sed kuntiriĝas al ventego.
(atendas momenton; neniu respondo.) Ĉu “Indian Girl” tamen forvelu?
(Post mallonga paŭzo respondiĝas de:)

KONSULO BERNICK
(ene en la ĉambro:) “Indian Girl” tamen forvelos.

(_Plenrajtigito Krap_ fermas la pordon kaj reiras elen dekstre.)




KVARA AKTO


(Ĝardena salono ĉe _konsulo Bernick_. La labortablo estas eksteren
metita. Estas ventega posttagmezo kaj jam krepusko, kiu pliiĝas dum
la sekvo.)

(_Servisto_ ekbruligas la lustron; _paro da servistinoj_ enportas
florpotojn, lampojn kaj lumojn, kiuj metiĝas sur tablojn, kaj ujoj
metiĝas laŭ la muroj. _Grandkomercisto Rummel_, en frako, kun
gantoj kaj blanka koltuko, staras en la salono kaj direktas la
aranĝon.)

GRANDKOMERCISTO RUMMEL
(al la servisto) Nur ĉiun duan lumon, Jacob. Ne devas aspekti tro
festene; okazu ja surprize. Kaj ĉiuj tiuj floroj —? Nu ja; lasu
ilin stari; povas ja aspekti, kvazaŭ ili staras tie ĉiutage —

(_Konsulo Bernick_ elvenas de sia ĉambro.)

KONSULO BERNICK
(venas pli proksimen) Sed, Rummel, kion tio ĉi signifu?

GRANDKOMERCISTO RUMMEL
Tio signifas, ke via plej fiera momento venis. La urbo prezentos al
sia plej elstara viro standardprocesion ĉi-vespere.

KONSULO BERNICK
Kion vi diras!

GRANDKOMERCISTO RUMMEL
Standardprocesion kun muziko! Torĉojn ni ankaŭ devus havi; sed tion
ni ne kuraĝis en tiu ĉi ventega vetero. Nu, iluminado tamen okazos;
kaj _tio_ ankaŭ havos efikon, en la gazetoj.

KONSULO BERNICK
Aŭdu, Rummel, tio ĉi mi tute ne volas akcepti.

GRANDKOMERCISTO RUMMEL
Nu ja, nun tio estas tro malfrue; post duona horo ili venos.

KONSULO BERNICK
Sed kial vi ne diris al mi antaŭe?

GRANDKOMERCISTO RUMMEL
Ĝuste ĉar mi timis, ke vi farus protestojn. Sed mi kontaktis vian
edzinon; ŝi permesis al mi iomete aranĝi, kaj ŝi havigos
refreŝigaĵojn.

KONSULO BERNICK
(aŭskultas) Kio estas tio? Ĉu ili jam venas? Ŝajnas al mi, ke
estas kantado.

GRANDKOMERCISTO RUMMEL
(ĉe la ĝardena pordo) Kantado? Ho, estas nur la Usonanoj. Estas
“Indian Girl”, kiu tiriĝas al la naĝobarelo.

KONSULO BERNICK
Ĝi eltiriĝas! Jes —; ne, mi ne povas ĉi-vespere, Rummel; mi estas
malsana.

GRANDKOMERCISTO RUMMEL
Jes, vi vere aspektas malsane. Sed vi devas kuraĝigi vin! Vi devas,
morto kaj sufero, kuraĝigi vin! Kaj mi kaj Sandstad kaj Vigeland
trovis plej grave realigi ĉi tiun aranĝon. Niaj antagonistoj estu
premataj sub la pezo de kiel eble ampleksa esprimo de opinio. La
urbaj onidiroj multobliĝas; la informo pri la aĉetoj de bienoj ne
povas plu esti retenata. Kompreneble jam ĉi-vespere vi devas, sub
kantado kaj paroladoj, sub tintado de glasoj, mallonge, sub ŝvelanta
festena etoso sciigi, kion vi riskis por la bono de la socio.
Sub tia ŝvelanta festena etoso, kiel mi ĵus esprimis, oni povas
verki eksterordinare multe ĉi tie ĉe ni. Sed _tiu_ ja absolute
bezoniĝas, alie ni ne sukcesos.

KONSULO BERNICK
Nu ja, ja —

GRANDKOMERCISTO RUMMEL
Kaj precipe kiam tia delikata kaj tikla punkto eltiriĝas. Nu, vi
havas, dank' al Dio, nomon, kiu toleras tion, Bernick. Sed aŭskultu
nun; ni devis ja interkonsenti pri io. Studento Tønnesen verkis
kanton por vi. Ĝi komencas bele per la vortoj: “Levu alten la
standardon de l' ideo”. Kaj adjunkto Rørlund ricevis la taskon
prezenti la fest-paroladon. Al ĝi vi kompreneble devas respondi.

KONSULO BERNICK
Mi ne povas ĉi-vespere, Rummel. Ĉu vi ne povus —?

GRANDKOMERCISTO RUMMEL
Neeblas, kvankam mi volonte farus. La parolado fariĝos ja, kiel vi
komprenas, precipe direktata al vi. Nu, eble direktiĝos ankaŭ
kelkaj vortoj al ni aliuloj. Mi parolis kun Vigeland kaj Sandstad pri
tio. Ni estis elpensintaj, ke vi povus respondi per “vivo” por la
prospero de nia socio; Sandstad parolos kelkajn vortojn pri samopinio
inter la diversaj sociaj tavoloj; Vigeland certe volas diri ion
pri la dezirindeco, ke la nova entrepreno ne ŝanĝu la moralan
fundamenton, sur kiu ni nun staras, kaj mi intencas en iomaj konvenaj
vortoj memorigi la virinon, kies pli retenema agado ankaŭ ne estas
sen signifo por la socio. Sed vi ja ne aŭskultas —

KONSULO BERNICK
Jes — ja certe. Sed diru al mi, ĉu vi opinias, ke estas tia ega
surmara vento ekstere?

GRANDKOMERCISTO RUMMEL
Ho, vi timas por “La Palmo”? Ĝi estas ja bone asekurita.

KONSULO BERNICK
Jes, asekurita; sed —

GRANDKOMERCISTO RUMMEL
Kaj en bona stato; tio estas la plej grava.

KONSULO BERNICK
Hm —. Se okazos io al ŝipo, ne estas certe ke homaj vivoj
perdiĝos. Povas perdiĝi ŝipo kaj kargo, — kaj oni povas perdi
kofrojn kaj paperojn —

GRANDKOMERCISTO RUMMEL
Ho tondre, kofroj kaj paperoj ne multe gravas.

KONSULO BERNICK
Ĉu ne! Ne, ne, mi nur pensis — Tŝŝ, — jen ili denove kantas.

GRANDKOMERCISTO RUMMEL
Estas en “La Palmo”.

(Komercisto _Vigeland_ venas de dekstre.)

KOMERCISTO VIGELAND
Ja, nun ili eltrenas “La Palmon”. Bonan vesperon, sinjoro konsulo.

KONSULO BERNICK
Kaj Vi, kia mar-spertulo, daŭre persistas je —?

KOMERCISTO VIGELAND
Mi persistas je la providenco, mi, sinjoro konsulo; cetere mi estis
surŝipe distribuante kelkajn traktaĵojn, kiuj laŭespere efikos
benoriĉe.

(_Komercisto Sandstad_ kaj _plenrajtigito Krap_ envenas de dekstre.)

KOMERCISTO SANDSTAD
(ankoraŭ ĉe la pordo) Jes, se _tio_ sukcesos, ĉio sukcesos. Ho
jen, bonan vesperon, bonan vesperon!

KONSULO BERNICK
Ĉu io estas okazonta, sinjoro Krap?

PLENRAJTIGITO KRAP
Mi nenion diras, sinjoro konsulo.

KOMERCISTO SANDSTAD
La tuta ŝipanaro sur “Indian Girl” estas ebria; mi ne estu honesta
viro, se tiuj fibestoj hejmenvenos en vivo.

(_Sinjorino Hessel_ venas de dekstre.)

FRAŬLINO HESSEL
(al _konsulo Bernick_) Jes, nun mi povas saluti de li.

KONSULO BERNICK
Jam surŝipe?

FRAŬLINO HESSEL
Baldaŭ almenaŭ. Ni disiĝis ekstere de la hotelo.

KONSULO BERNICK
Kaj lia intenco staras fikse?

FRAŬLINO HESSEL
Fikse kiel monto.

GRANDKOMERCISTO RUMMEL
(apud la fenestroj) Al diablo tiuj novmodaj instalaĵoj; mi ne
kapablas malsuprentiri la kurtenon.

FRAŬLINO HESSEL
Ĉu malsupren? Mi pensis ke kontraŭe.

GRANDKOMERCISTO RUMMEL
Unue malsupren, fraŭlino. Jes, Vi do scias, kio okazos?

FRAŬLINO HESSEL
Nu ja. Permesu al mi helpi vin; (ekkaptas la ŝnurojn) Mi
malsuprentiru la kurtenon por la bofrato, — kvankam mi prefere
suprenlevus ĝin.

GRANDKOMERCISTO RUMMEL
Tion vi ankaŭ povos fari poste. Kiam la ĝardeno estas plena de la
ondanta homamaso, la kurteno suprenleviĝos, kaj oni vidos interne
surprizita kaj ĝoja familio; — hejmo de burĝo devas esti kiel
vitra ŝranko.

KONSULO BERNICK
(aspekte li volas ion diri, sed turnas sin rapide kaj iras en sian
ĉambron.)

GRANDKOMERCISTO RUMMEL
Do, ni faru la lastan interkonsilon. Kunvenu, sinjoro Krap; Vi devas
helpi nin per kelkaj faktaj informaĵoj.

(Ĉiuj sinjoroj iras en la ĉambron de la konsulo. _Fraŭlino Hessel_
estas tirinta la kurtenojn antaŭ la fenestrojn, kaj volas ĵus fari
la samon pri la kurteno antaŭ la malferma vitra pordo, kiam _Olaf_
venas kuranta desupre malsupren sur la ĝardenan ŝtuparon; li havas
plejdon super la ŝultro kaj kunligaĵo en la mano.)

FRAŬLINO HESSEL
Ho, Dio pardonu vin, knabo, kiel vi timigis min!

OLAF
(kaŝas la kunligaĵon) Tŝŝ, onklino!

FRAŬLINO HESSEL
Ĉu vi saltas el la fenestro? Kien vi intencas?

OLAF
Tŝŝ; diru nenion. Mi volas al onklo Johan; — nur malsupren al la
kajo, vi komprenas; — nur diri al li adiaŭ. Bonan nokton, onklino!
(Li kuras elen tra la ĝardeno.)

FRAŬLINO HESSEL
Ho, restu!



Pages: | Prev | | 1 | | 2 | | 3 | | 4 | | 5 | | 6 | | 7 | | 8 | | 9 | | 10 | | 11 | | 12 | | 13 | | 14 | | 15 | | 16 | | 17 | | 18 | | Next |

N O P Q R S T
U V W X Y Z 

Your last read book:

You dont read books at this site.