A B C D E F
G H I J K L M 

Total read books on site:
more than 10 000

You can read its for free!


Text on one page: Few Medium Many
Vi karaj homoj.

JOHAN TØNNESEN
Nun ni ĉirkaŭiris por viziti la malnovajn ejojn, Karsten.

KONSULO BERNICK
Jes, mi aŭdas tion. Multaj ŝanĝoj; ĉu ne?

FRAŬLINO HESSEL
Ĉie la grandaj bonfaroj de konsulo Bernick. Ni vizitis la
establaĵojn, kiujn vi donis al la urbo —

KONSULO BERNICK
Nu _tie_?

FRAŬLINO HESSEL
“Donaco de Karsten Bernick”, kiel skribiĝis super la enirejo. Jes,
vi certe estas la viro malantaŭ ĉio en la loko.

JOHAN TØNNESEN
Kaj belaj ŝipoj vi ankaŭ havas. Mi renkontis la ŝipestron de “La
Palmo”, mia malnova amiko de la lernejo —

FRAŬLINO HESSEL
Jes, kaj nova lernejo vi ankaŭ konstruigis; kaj ankaŭ la
gas-kondukilo kaj la akvo-kondukilo fariĝis dank' al vi, mi aŭdas.

KONSULO BERNICK
Nu, oni devas ja labori por la komunumo en kiu oni vivas.

FRAŬLINO HESSEL
Jes, bele, bofrato; sed estas ankaŭ ĝojo vidi, kiel la homoj
montras al vi rekonon. Mi ne estas vanta, mi opinias; sed mi ne
povis min deteni memorigi al iu kaj alia kun kiuj ni parolis, ke
ni apartenas al la familio.

HILMAR TØNNESEN
Uf —!

FRAŬLINO HESSEL
Ĉu vi diras Uf! al tio?

HILMAR TØNNESEN
Ne, mi diris hm —

FRAŬLINO HESSEL
Nu, tion vi rajtas, povrulo. Sed hodiaŭ vi aspekte estas solaj en la
domo?

SINJORINO BERNICK
Jes, hodiaŭ ni estas solaj.

FRAŬLINO HESSEL
Jes, efektive ni renkontis moralajn parojn supre sur la foirplaco;
aspekte urĝis por ili. Sed ni mem ankoraŭ ne sufiĉe kunparolis;
hieraŭ ja ĉeestis tiuj fervoj-planantoj, kaj aldone ni havis tiun
pastoron —

HILMAR TØNNESEN
La adjunkto.

FRAŬLINO HESSEL
_Mi_ nomas lin la pastoro. Sed kion vi opinias pri _mia_ faro dum
tiuj ĉi dek kvin jaroj? Ĉu li ne fariĝis brava knabo? Kiu rekonus
la petolulon, kiu forkuris de la hejmo?

HILMAR TØNNESEN
Hm —!

JOHAN TØNNESEN
Ho, Lona, ne tro fanfaronu.

FRAŬLINO HESSEL
Jes, pri tio mi estas fiera. Je Dio, tio ja estas la sola, kion mi
faris en la mondo; sed tio almenaŭ donas al mi iun rajton ekzisti.
Jes, Johan, kiam mi pensas kiel ni du tie transe komencis per niaj
kvar nudaj manaĉoj —

HILMAR TØNNESEN
Manoj.

FRAŬLINO HESSEL
_Mi_ diras manaĉoj; ĉar malpuraj ili estis —

HILMAR TØNNESEN
Uf!

FRAŬLINO HESSEL
— kaj malplenaj ili ankaŭ estis.

HILMAR TØNNESEN
Malplenaj? Ne, nun mi devas diri —!

FRAŬLINO HESSEL
Kion vi devas diri?

KONSULO BERNICK
Hm!

HILMAR TØNNESEN
Nun mi devas diri — uf! (Li eliras sur la ĝardenan ŝtuparon.)

FRAŬLINO HESSEL
Kio estas al li?

KONSULO BERNICK
Ne atentu lin; li estas iom nervoza ĉi-tempe. Sed ĉu vi ne volas
iomete ĉirkaŭrigardi en la ĝardeno? Tie vi ankoraŭ ne estis, kaj
ĝuste nun mi havas liberan horon.

FRAŬLINO HESSEL
Jes, ŝatinde; vi sciu ke en miaj pensoj mi ofte estis en la ĝardeno
ĉe vi.

SINJORINO BERNICK
Ankaŭ tie estas grandaj ŝanĝoj, vi vidos.

(_La konsulo, la sinjorino_ kaj _fraŭlino Hessel_ eliras en la
ĝardenon, kie oni foje vidas ilin dum kio sekvas.)

OLAF
(ĉe la ĝardena pordo) Onklo Hilmar, ĉu vi scias kion onklo Johan
demandis al mi? Li demandis, ĉu mi volas akompani lin al Ameriko.

HILMAR TØNNESEN
Vi mallertulo, ankoraŭ tirante la jupon de via patrino —

OLAF
Jes, sed tion mi ne plu faros. Vi vidos, kiam mi fariĝos granda —

HILMAR TØNNESEN
Ho, babilaĵo; vi ne havas iun seriozan deziron por tiu ŝtalhardiĝo
en — (Ili eliras en la ĝardenon.)

JOHAN TØNNESEN
(al _Dina_, kiu deprenis la ĉapelon starante ĉe la pordo kaj
skuante la polvon de sia robo) Vi fariĝis sufiĉe varma dum la
promenado.

DINA
Jes, estis ĝuinda promenado; tian ĝuindan promenadon mi neniam
havis antaŭe.

JOHAN TØNNESEN
Vi eble kutime ne faras matenajn promenadojn.

DINA
Ho jes; sed nur kun Olaf.

JOHAN TØNNESEN
Nu. — Ĉu Vi eble pli emas eliri en la ĝardenon ol resti ĉi tie?

DINA
Ne, mi pli deziras resti ĉi tie.

JOHAN TØNNESEN
Ankaŭ mi. Tamen nun estas interkonsento, ke ni ĉiun matenon faros
tian promenadon kune.

DINA
Ne, sinjoro Tønnesen, tion Vi ne farus.

JOHAN TØNNESEN
Kion mi ne farus? Vi ja promesis.

DINA
Jes, sed kiam mi pripensas, — Vi ne eliru kune kun mi.

JOHAN TØNNESEN
Sed kial ne?

DINA
Nu, Vi estas fremdulo; Vi ne povas kompreni; sed mi diru al Vi —

JOHAN TØNNESEN
Ja?

DINA
Ne, mi preferas ne paroli pri tio.

JOHAN TØNNESEN
Ho certe; al mi Vi povas ja paroli pri kio ajn.

DINA
Jes, mi diru al Vi, ke mi ne estas kiel la aliaj junaj knabinoj;
estas io — io tia pri mi. Tial vi ne faru.

JOHAN TØNNESEN
Sed tion ĉi mi tute ne komprenas. Vi do ne faris ion malbonan?

DINA
Ne mi, sed —; ne, nun mi ne volas paroli pli pri tio. Vi certe
sciiĝos de aliuloj.

JOHAN TØNNESEN
Hm.

DINA
Sed estas io alia, pri kio mi volus demandi vin.

JOHAN TØNNESEN
Kaj kio estas tio?

DINA
Laŭdire estas facile akiri iun lertecon tie transe en Ameriko?

JOHAN TØNNESEN
Nu, tiel facile tio tamen ne ĉiam estas; oni devas ofte suferi kaj
pene labori en la komenco.

DINA
Jes, tion mi emus —

JOHAN TØNNESEN
Vi?

DINA
Mi certe povas labori; mi estas forta kaj sana, kaj onklino Marta
multe legis kun mi.

JOHAN TØNNESEN
Sed je diablo, venu kaj forvojaĝu kun ni.

DINA
Ho, Vi nur ŝercas; tion Vi ankaŭ diris al Olaf. Sed _tion_ kion mi
volus scii, estas ĉu la homoj estas tre — tre moralecaj tie transe?

JOHAN TØNNESEN
Moralecaj?

DINA
Jes, mi pensas, ĉu ili estas tiel — decaj kaj konvenkondutaj, kiel
ĉi tie.

JOHAN TØNNESEN
Nu, ili tamen ne estas tiel malbonaj, kiel oni ĉi tie kredas. Pri
tio Vi ne timu.

DINA
Vi ne komprenas min. Mi dezirus, ke ili ne estus tiel decaj kaj
moralecaj.

JOHAN TØNNESEN
Do ne? Kiel dezirus Vi ke ili estus?

DINA
Mi volus ke ili estu naturaj.

JOHAN TØNNESEN
Nu ja, eble ĝuste _tiaj_ ili estas.

DINA
Ĉar tial estus bone por mi se mi venus transen.

JOHAN TØNNESEN
Jes, certe estus! Tial vi akompanu nin.

DINA
Ne, kun Vi mi ne volus vojaĝi; mi devus vojaĝi sola. Ho, mi certe
atingus ion; mi certe fariĝus —

KONSULO BERNICK
(antaŭ la ĝardena ŝtuparo kun la du sinjorinoj) Restu, restu; mi
serĉos ĝin, kara Betty. Vi facile malvarmumiĝus.

(Li venas en la salonon kaj serĉas la ŝalon de la _sinjorino_.)

SINJORINO BERNICK
(ekstere en la ĝardeno) Ankaŭ vi kunvenu, Johan; ni iros en la
groton.

KONSULO BERNICK
Ne, Johan devas resti. Jen vidu, Dina; prenu la ŝalon de mia edzino
kaj kuniru. Johan restos ĉe mi, kara Betty. Mi ja bezonas aŭdi ion
pri la kondiĉoj tie transe.

SINJORINO BERNICK
Jes, jes; sed venu do poste; vi ja scias kie vi trovos nin.

(_Sinjorino Bernick, fraŭlino Hessel_ kaj _Dina_ foriras tra la
ĝardeno dekstren.)

KONSULO BERNICK
(momenton postrigardas ilin, iras por fermi la plej internan pordon
maldekstre, poste iras al Johan, kaptas liajn manojn, skuas kaj
premas ilin) Johan, nun ni estas solaj; permesu al mi danki vin.

JOHAN TØNNESEN
Pro kio?

KONSULO BERNICK
Mia domo kaj hejmo, mia familia feliĉo, mia tuta civitana stato en
la socio, — ĉion mi ŝuldas al vi.

JOHAN TØNNESEN
Nu, tio ĝojigas min, kara Karsten; sekvis do io bona el tiu freneza
historio.

KONSULO BERNICK
(denove skuas liajn manojn) Dankon, tamen dankon! Ne unu inter dek
mil farus, kion vi tiam faris por mi.

JOHAN TØNNESEN
Jen babilaĵo! Ĉu ni ne ambaŭ estis junaj kaj facilanimaj? Unu el
ni devis ja preni sur sin la kulpon —

KONSULO BERNICK
Sed kiu estis pli proksima ol la kulpulo?

JOHAN TØNNESEN
Haltu! Tiam la senkulpulo estis pli proksima. Mi ja estis libera kiel
birdo, orfa; eskapi el tiu penego en la oficejo estis por mi feliĉo.
Vi kontraŭe havis vian maljunan patrinon en vivo, kaj krome vi ja
estis sekrete fianĉiĝiinta al Betty, kiu multe ŝatis vin. Kiel
okazus pri ŝi, se ŝi estus sciiĝinta —?

KONSULO BERNICK
Vere, vere, vere; sed —

JOHAN TØNNESEN
Kaj ĉu ne estis ĝuste pro Betty, ke vi rompis tiun kaŝrilaton kun
sinjorino Dorf? Estis ja ĝuste por rompi, ke vi vizitis ŝin tiun
vesperon —

KONSULO BERNICK
Jes, tiun malfeliĉan vesperon, kiam tiu drinkemulo venas hejmen —!
Jes, Johan, estis pro Betty; sed tamen, — ke vi tiel grandanime
povis turni la ŝajnon kontraŭ vin mem kaj forvojaĝi —

JOHAN TØNNESEN
Neniuj skrupuloj, kara Karsten. Ni ja samopiniis, ke tiel estu;
savenda vi ja estis, kaj vi ja estis mia amiko. Nu, pri tiu amikeco
mi fieris! Ĉi tie mi penegis kiel hejmasidulo; kaj jen vi revenas,
eleganta kaj nobla, de via granda vojaĝo eksterlanden; vizitis
Londonon kaj Parizon. Kaj vi elektas min via amiko, kvankam mi estis
kvar jarojn pli juna ol vi; — nu, tio do estis ĉar vi amindumis al
Betty; _nun_ mi ja komprenas. Sed ho, kiel fiera mi estis pro tio!
Kaj kiu ne estus? Kiu ne volonte oferus sin por vi; precipe kiam nur
temis pri ne pli ol monat-daŭra urba klaĉado, kaj ke oni tuj povis
forkuri en la vastan mondon.

KONSULO BERNICK
Hm, mia kara Johan, mi sincere diru al vi, ke tiu historio ankoraŭ
ne estas tute forgesita.

JOHAN TØNNESEN
Ĉu ne? Nu, kiel tio koncernas min, kiam mi sidas tie transe sur mia
bieno —

KONSULO BERNICK
Vi do revojaĝos?

JOHAN TØNNESEN
Kompreneble.

KONSULO BERNICK
Sed tamen ne tiel frue, mi esperas?

JOHAN TØNNESEN
Kiel eble plej frue. Estis ja nur por kontentigi al Lona, ke mi
akompanis ŝin ĉi tien.

KONSULO BERNICK
Nu? Kiel do?

JOHAN TØNNESEN
Jes, vidu, Lona ne plu estas juna, kaj lastatempe la sopiro al la
hejmo komencis sorĉi kaj tiri ŝin; sed ŝi neniam volis konfesi
tion; (ridetas) kiel kuraĝus ŝi postlasi min, facilanimulon, min,
kiu jam en la aĝo de dek naŭ eniris en —

KONSULO BERNICK
Kaj sekve?

JOHAN TØNNESEN
Nu, Karsten, nun mi faros konfeson, pri kiu mi hontas.

KONSULO BERNICK
Vi do ne konfesis al ŝi la konekson?

JOHAN TØNNESEN
Jes. Ne estis ĝuste de mi, sed mi ne povis alion fari. Vi ne povas
imagi al vi, kio Lona estis por mi. Vi neniam toleris ŝin; sed por
mi ŝi estis kvazaŭ patrino. En la unuaj jaroj, kiam estis pene por
ni tie transe, — ho! kiel ŝi laboris! Kaj kiam mi estis malsana dum
longa tempo, kaj nenion enspezis, kaj ne povis protesti, ŝi komencis
kanti kanzonojn en la kafejoj, — prezenti prelegojn, pri kiuj la
homoj ŝercadis; kaj ŝi ankaŭ verkis libron, pri kiu ŝi poste kaj
ridis kaj ploris, — ĉion por subteni la vivon en mi.



Pages: | Prev | | 1 | | 2 | | 3 | | 4 | | 5 | | 6 | | 7 | | 8 | | 9 | | 10 | | 11 | | 12 | | 13 | | 14 | | 15 | | 16 | | 17 | | 18 | | Next |

N O P Q R S T
U V W X Y Z 

Your last read book:

You dont read books at this site.